wrapper

Για το video πατήστε εδώ

"Μολονότι η T.T.I.P έχει σχεδόν μονοπωλήσει τη δημόσια συζήτηση συγκριτικά με τις άλλες δύο συμφωνίες,, καταλήξαμε να εισάγουμε ως θέμα τη συζήτηση και επί των τριών συμφωνιών.

Όχι για να πλειοδοτήσουμε σε εξυπνάδα, ή επαναστατικότητα, αλλά γιατί εκεί μας οδήγησε το κουβάρι που άρχισε να ξετυλίγεται μπροστά μας όταν αρχικά επικεντρώσαμε στην διατλαντική συμφωνία εμπορίου και επενδύσεων.
Αυτό που διαπιστώσαμε ήταν και είναι η οργανική διασύνδεση αυτής της τριπλέτας συμφωνιών.
Είναι ακόμη η συμπληρωματικότητα των προβλέψεων τους.
Να σταθώ σε ένα παράδειγμα.
Στην ολοκληρωμένη οικονομική και εμπορική συμφωνία Καναδά –Ε.Ε., για την οποία έχουν ολοκληρωθεί οι διαπραγματεύσεις και έχει επέλθει συμφωνία μεταξύ των διαπραγματευτών, περιλαμβάνεται ρητά η πρόβλεψη για δημιουργία και λειτουργία του ISDS.
Ενός δικαστηρίου υπέρτερου των Ευρωπαϊκών και Εθνικών που θα επιλύει τις υποθέσεις στη βάση των όρων της συμφωνίας ακόμη και αν αυτοί αντίκεινται στα επί μέρους Εθνικά ή στο Ευρωενωσιακό δίκαιο.
Πρόκειται για ένα σημείο που παραμένει υπό διαπραγμάτευση στην T.T.I.P.
Ωστόσο, ακόμη και αν τελικά δεν περιληφθεί στο κείμενο της Διατλαντικής Συμφωνίας, υπολογίζεται πως πάνω από το 80% των αμερικάνικων εταιρειών θα μπορούν να καταφύγουν στο ISDS μέσω SETA, έχοντας θυγατρικές στον Καναδά.
Είναι λοιπόν αυτή η συμπληρωματικότητα και οργανική διασύνδεση των τριών συμφωνιών που μας επιβάλει να τις αντιμετωπίσουμε ως ενιαίο σύνολο και να μην πάμε στην σαλαμοποίηση.
Το σύνολο λοιπόν των τριών συμφωνιών υπολογίζεται ότι θα επηρεάσει καθοριστικά 2 δις ανθρώπους, 80 χώρες και τα δύο τρίτα του Παγκόσμιου ΑΕΠ.
Απαντούν στο σύνολο σχεδόν της ανθρώπινης ζωής και της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ρυθμίζοντας θέματα που ξεκινούν από το περιβάλλον, τα τρόφιμα, την υγεία τα φάρμακα και εκτείνονται μέχρι τα προσωπικά δεδομένα, τα εργασιακά, πνευματικά δικαιώματα, την ασφάλεια και ότι μπορεί κανείς να φανταστεί.
Η φιλοσοφία που τις διατρέχει είναι αυτή της ολοσχερούς απορρύθμισης των όρων του διεθνούς εμπορίου και του εργατικού δικαίου, της πλήρους ιδιωτικοποίησης των δημόσιων υπηρεσιών και αγαθών, και της μεταβίβασης της ισχύος των κρατικών και αυτοδιοικητικών θεσμών στις επιχειρήσεις.
Αυτό που προωθείται σε κάθε ένα από τα παραπάνω επίπεδα είναι στην πραγματικότητα η δημιουργία εμποδίων στην προσπάθεια των δημόσιων φορέων να υπερασπιστούν τα αντίστοιχα προσωπικά και συλλογικά δικαιώματα των πολιτών. 
Και όχι βέβαια αυτό που σε άπταιστα νεοφιλελεύθερα διαφημίζεται ως άρση των εμποδίων στις επιχειρήσεις.
Το πρώτο επομένως, ζήτημα αφορά το πνεύμα, τη λογική, σε τελευταία ανάλυση την ίδια ουσία αυτών των συμφωνιών, που δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνει αποδεκτή.
Εξίσου σημαντικό, είναι ωστόσο να δούμε και την μεθοδολογία με την οποία οδηγούμαστε στη σύναψη αυτών των συμφωνιών.
Διότι θα διαπιστώσουμε ότι δια της μεθόδου που ακολουθείται εγείρονται και άλλα πολύ σοβαρά ζητήματα, που μόνο ως επί μέρους δεν μπορούν να χαρακτηριστούν.

Ζητήματα διαφάνειας και δημοκρατίας.

Ως προς την μεθοδολογία έχουμε ένα σύμπλεγμα διαπραγματευόμενων συμφωνιών μέσα σε ένα πλαίσιο απόλυτης αδιαφάνειας και άκρας μυστικότητας.
Όλες οι διαπραγματεύσεις της T.T.I.P καλύπτονται από ένα πέπλο μυστικότητας και οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι έχουν πρόσβαση στα έγγραφα της διαπραγμάτευσης μόνο σε καθορισμένα αναγνωστήρια ενώ απαγορεύεται η απομάκρυνση ή η αντιγραφή τους.
Σε ότι αφορά την Ε.Ε. αξίζει να σημειωθεί πως δεν έχει πάρει καμιά σοβαρή πρωτοβουλία στην κατεύθυνση της διαπραγμάτευσης με ανοιχτά χαρτιά ή τουλάχιστον πάνω από το τραπέζι.
Αντίθετα, με μπροστάρη την Ευρωπαϊκή Επιτροπή όχι μόνο συμβάλλει στη συσκότιση των διαπραγματεύσεων αλλά και επιχειρεί να αποφύγει την εισαγωγή της T.T.I.P προς συζήτηση και έκφραση γνώμης από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ακόμη όταν οι διαπραγματεύσεις θα έχουν καταλήξει επινοώντας έωλα επιχειρήματα για να ξεπεράσει εμπόδια που θέτει το ίδιο το θεσμικό πλαίσιο της Ε.Ε. που προβλέπει συγκεκριμένες διαδικασίες που ακολουθούνται σε ότι έχει να κάνει με την υπογραφή και κύρωση διεθνών συμφωνιών της Ε.Ε.
Κι εδώ αξίζει να φτιάξουμε μια αναλογία. Όπως και με τα μνημόνια έτσι και με αυτές τις συμφωνίες, οι κυρίαρχες ευρωπαϊκές ελίτ εμφανίζουν τα τελευταία χρόνια έντονη διάθεση και δραστηριότητα προκειμένου να αναθεωρήσουν δια της πλαγίας οδού και με την μέθοδο των τετελεσμένων μέσω των συμφωνιών με τρίτους ( ΔΝΤ, τρίτα κράτη) τις ευρωπαϊκές συνθήκες προς ακόμα αντιδραστικότερη κατεύθυνση, αποδομώντας μεταξύ άλλων το καθεστώς προστασίας θεμελιωδών εργασιακών δικαιωμάτων που έχουν κατακτηθεί με αγώνες. 
Με βάση τα παραπάνω προκύπτουν δύο μεγάλα θέματα, απότοκα της έλλειψης διαφάνειας. Το πρώτο αφορά το κομμάτι του αποκλεισμού των πολιτών και των εκπροσώπων και αντιπροσώπων τους (ευρωβουλευτές, φορείς, πολιτικά κόμματα, εθνικές κυβερνήσεις) από τις συζητήσεις και την ενημέρωση γύρω από οικονομικά και κοινωνικά θέματα που ρυθμίζουν αυτές τις συμφωνίες, τα οποία θα επηρεάσουν καίρια την οικονομική και κοινωνική ζωή όλης της Ε.Ε.

Το δεύτερο μεγάλο θέμα έχει να κάνει με τον αποκλεισμό των πολιτών και τη δημιουργία τετελεσμένων στους εκπροσώπους και αντιπροσώπους τους σε ότι αφορά τις ίδιες τιε Ευρωπαϊκές Συνθήκες και τον τρόπο που αυτές θα αλλοιωθούν και θα αναθεωρηθούν μέσα από επιμέρους δεσμεύσεις που θα γεννήσουν οι υπό διαπραγμάτευση συμφωνίες εμπορίου και επενδύσεων.

Τέλος, σε ό,τι αφορά τα απόνερα της ακολουθούμενης μεθοδολογίας, οφείλουμε να σταθούμε και σε ένα ακόμα.
Η διαπραγμάτευση αυτών των συμφωνιών δε γίνεται κρυφά μόνο από τους πολίτες, όπως είπαμε και νωρίτερα. Γίνεται εν πολλοίς, κρυφά και από τις εθνικές κυβερνήσεις, κυρίως των πιο μικρών ή οικονομικά αδύνατων χωρών. Αυτού του είδους η μυστικοπάθεια αποτελεί συνειδητή και εξακολουθούμενη τακτική των κυρίαρχων ευρωπαϊκών κρατών, διότι επί της ουσίας η όποια διαπραγμάτευση λαμβάνει χώρα δεν αφορά ευρύτερα θέματα, παρά μόνο ένα αλισβερίσι για την ικανοποίηση των ιδιαίτερων συμφερόντων μερίδων ή του συνόλου των δικών τους αστικών τάξεων.
Ένα αλισβερίσι που το λαβείν είναι τα δικά τους ιδιαίτερα συμφέροντα και το δούναι η θυσία των συμφερόντων κρατών όπως η Ελλάδα, μαζί και των μικρών ή μικρομεσαίων επιχειρήσεών τους.
Προς επίρρωση του παραπάνω μπορεί να δει κανείς τι έγινε στη CETA αναφορικά με ελληνικά κ.α. Προϊόντα Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης.

Στη βάση, λοιπόν, όλων των παραπάνω, έχοντας υπόψη την ευρωπαϊκή, εθνική, αυτοδιοικητική και κοινωνική διάσταση των εν λόγω συμφωνιών και τις συνέπειες τους στο σύνολο της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής ζωής της χώρας και της Περιφέρειας Αττικής έχουμε την υποχρέωση μας ως Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής να αναλάβουμε δράση στην κατεύθυνση της αναχαίτισης τους.

Η σημερινή συζήτηση μπορεί και πρέπει να αποτελέσει την αρχή αυτή της δράσης, η οποία προτείνεται να συνεχιστεί ως εξής:

1. Λήψη απόφασης για κήρυξη της Αττικής ως ελεύθερης ζώνης από τις συμφωνίες TTIP, CETA και TISA.
2. Καθορισμός το επόμενο διάστημα συγκεκριμένων πρωτοβουλιών ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης των πολιτών της Αττικής γύρω από το περιεχόμενο και τις επιπτώσεις από ενδεχόμενη εφαρμογή αυτών των συμφωνιών.
3. Ανάληψη πρωτοβουλίας συνεννόησης με την ΕΝΠΕ καθώς και Περιφέρειες της ΕΕ που θα καταλήξουν στην κατάθεση αιτήματος προς τα όργανα της Ε.Ε. και δη την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για δημοσιοποίηση του συνόλου των συζητήσεων και διαπραγματεύσεων που έχουν λάβει χώρα μέχρι τώρα, εκφράζοντας παράλληλα τη διαφωνία με το περιεχόμενο και την κατεύθυνση τους ως έχουν μέχρι σήμερα.
4. Ενημέρωση της κυβέρνησης και των πολιτικών κομμάτων για τις πρωτοβουλίες και τη θέση μας ενάντια σε αυτές τις συμφωνίες και κατάθεση αιτήματος για τη μη αποδοχή και καταψήφιση αυτών συμφωνιών".

A- A A+
Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στο patt.gov.gr. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies.