wrapper

Πάντα στο κατάστρωμα ταξίδευα. Το θυμάμαι από τα φοιτητικά μου χρόνια….και ακόμα το ίδιο κάνω. Κάποια φορά, όταν τα κλειστά δελφίνια άρχισαν να κάνουν κοντινά ταξίδια, παρασύρθηκα από φίλους και πρόδωσα τις αγαπημένες μου συνήθειες. Ταξίδεψα με δελφίνι!!!! Πρώτη και τελευταία φορά. Δεν το ξανάκανα…..δεν το ξανάκανα ποτέ.

 Δεν ένοιωσα το φτερούγισμα….αυτό το κάτι –ίσως δεν περιγράφεται-το φευγάτο, το ονειρικό ή μάλλον το διαφορετικό. Δεν ένοιωσα την αλμύρα της θάλασσας, δεν είδα τους γλάρους να πετούν ελεύθερα, δεν είδα από απόσταση το νησί που έφτανα. Τίποτα…τίποτα δεν είδα. Δεν ήξερα ότι φεύγω και αυτό  θέλω να το ξέρω. Ή τουλάχιστον να το αισθάνομαι.

 Θέλω να πανηγυρίζω μαζί με τη φύση, όταν φεύγω…είμαι και λίγο φευγάτος. Φευγάτος για εκείνη την μακρινή παραλία στη Φολέγανδρο, με την παράταιρη καντίνα, τις παγωμένες μπύρες και την πίτα κάτω απ’ το αρμυρίκι. Φευγάτος με ένα σακίδιο  που θα ξυπνούσε στη μία μεριά του κόσμου και θα κοιμόταν στην άλλη. Φευγάτος για αυτοσχέδιες συναυλίες, μυστήριες γυναίκες, σπιτικά ποτά, αγέραστα καφενεία και νυχτερινές μπάρες. Η νύχτα ήταν η λύτρωση και η ανάταση.

Τι με έπιασε τώρα με αυτά; Τώρα σε μια εποχή ξηρασίας; Τώρα που η ζωή έχει πάρει ανάποδες και τα πρόσωπα είναι σκυθρωπά. Τώρα που πεθαίνουν οι άνθρωποι, επειδή δεν έχουν να πληρώσουν το ηλεκτρικό στη ΔΕΗ. Τώρα που οι Έλληνες θαυμάζουν τα νησιά τους από την τηλεόραση…..τώρα….τώρα ……τώρα.  

Κάτι ψυχανεμίστηκα στον αέρα. Κάτι φτερούγισε μέσα μου βλέποντας το εξαιρετικό  φιλμάκι του φίλου Αποστόλη Ασημακόπουλου. Και το είδα και κατακαλόκαιρο.  Και είμαι απόλυτα βέβαιος ότι και εκείνος κατάστρωμα ταξιδεύει πάντα...και εκείνος φευγάτος είναι……τον  Αποστόλη εννοώ αλλά και τους ήρωες του.  Το ντοκυμαντέρ αριστοτεχνικά καμωμένο απεικονίζει τη ζωή στην Ανάφη, ένα καταγάλανο και όμορφο νησί του Αιγαίου. Λάθος δεν απεικονίζει τη ζωή στο νησί. Καταγράφει την πραγματική ζωή, την αληθινή ζωή, την απλή ζωή.

Οι τίμιοι άνθρωποι, οι μεροκαματιάρηδες, αυτοί που παλεύουν καθημερινά με τη ζωή, αυτοί που τελικά ρουφούν τη ζωή δεν χρειάζονται να πουν πολλά. Μιλάνε τα μάτια τους, τα πονεμένα τραγούδια τους, το ανόθευτο χαμόγελο τους και η σκληράδα του προσώπου τους. Και έτσι ήταν πλασμένος και ο κυρ Μανώλης …..από αγνά υλικά. «Οι ρίζες δεν πεθαίνουν ποτέ» λέει, έτσι απλά….κάτι τόσο σημαντικό το λέει τόσο απλά, όταν ο Αποστόλης τον ρωτάει, αν και πάλι φυτρώσει η πρασινάδα στην άσφαλτο.

Εντυπωσιακό….πρασινάδα στην άσφαλτο. Και έτσι έγινε, όπως ο κυρ Μανώλης είπε: η πρασινάδα φύτρωσε και πάλι στην άσφαλτο, γιατί είχε αθάνατες ρίζες.   

Πότε δεν πεθαίνουν, ποτέ δεν νικιούνται. Και οι άνθρωποι σαν τον κυρ Μανώλη… Ποτέ δεν νικιούνται τέτοιοι άνθρωποι….ποτέ. Αήττητοι  είναι. Όταν ο κόκορας λαλεί το πρωί και το άκουσμα του είναι σαν μουσική στο φιλμάκι ξεκινάς και εσύ τη μέρα σου παρέα με τον κυρ Μανώλη: «44 χιλιόμετρα τη μέρα περπατούσα» λέει.

Και μετά η παρέα, η μουσική, η φλογέρα, η τσαμπούνα και ο ωραίος ήλιος και η θάλασσα. Εξαιρετικές εικόνες με μπουνάτσα και με φουρτούνα…είτε έτσι, είτε αλλιώς ο τόπος είναι ζωντανός, ελκυστικός, ήρεμος. Και σ΄αυτό συμβάλλει και η μαεστρία του δημιουργού ή μάλλον των δημιουργών: της φύσης και της απεικόνισης αυτής σε ένα φιλμάκι.

Εντυπωσιακό….πρασινάδα στην άσφαλτο. Και έτσι έγινε, όπως ο κυρ Μανώλης είπε: η πρασινάδα φύτρωσε και πάλι στην άσφαλτο, γιατί είχε αθάνατες ρίζες.   

Πότε δεν πεθαίνουν, ποτέ δεν νικιούνται. Και οι άνθρωποι σαν τον κυρ Μανώλη… Ποτέ δεν νικιούνται τέτοιοι άνθρωποι….ποτέ. Αήττητοι  είναι. Όταν ο κόκορας λαλεί το πρωί και το άκουσμα του είναι σαν μουσική στο φιλμάκι ξεκινάς και εσύ τη μέρα σου παρέα με τον κυρ Μανώλη: «44 χιλιόμετρα τη μέρα περπατούσα» λέει.

Και μετά η παρέα, η μουσική, η φλογέρα, η τσαμπούνα και ο ωραίος ήλιος και η θάλασσα. Εξαιρετικές εικόνες με μπουνάτσα και με φουρτούνα…είτε έτσι, είτε αλλιώς ο τόπος είναι ζωντανός, ελκυστικός, ήρεμος. Και σ΄αυτό συμβάλλει και η μαεστρία του δημιουργού ή μάλλον των δημιουργών: της φύσης και της απεικόνισης αυτής σε ένα φιλμάκι.

Και η εικόνα της δασκάλας στο πόστο της, διδάσκοντας το αιώνιο κλάμα και τη διαχρονική χαρά….. Δεν έχουν σημασία τα μέσα. Μόνο το μεράκι να υπάρχει και βρίσκεται τρόπος για έκφραση. Και ξέρουμε ότι υπάρχει……και με την αστείρευτη  φλόγα προχωρεί σε ότι πιστεύει, σε  ότι την  καίει…..και έχει τον τρόπο και τη σιγουριά, ότι αυτό από μόνο του θα φτάσει ως το εικοσιένα, μέχρι την εποχή του Σωκράτη κι ακόμα παραπέρα, στο θρήνο της Εκάβης………..

Και ο κύκλος ολοκληρώνεται με τον πιτσιρικά που είναι παρών στη ζωή και τα δρώμενα της. Μουσικός, εργάτης, φιλομαθής και συμπαθής.

Ούτε κριτικός του κινηματογράφου είμαι, ούτε ειδικός να κρίνω ένα ντοκυμαντέρ. Είμαι όμως παρορμητικός….και τσαλαβουτάω, χωρίς περίσκεψη και σιγουριά στον κόσμο των συναισθημάτων μου. Και μου αρέσει αυτό, αν και κάποιες φορές παρασύρομαι σε μονοπάτια που δεν γνωρίζω. Την αφορμή για το τσαλαβούτημα αυτό στον κόσμο των συναισθημάτων και των βιωμάτων μου την έδωσε αυτή τη φορά το εξαιρετικό φιλμάκι του φίλου Αποστόλη. Με την έννοια αυτή του είμαι ευγνώμων.  

Σπύρος Τζόκας

Πανεπιστημιακός

 Αντιπεριφερειάρχης Αττικής

A- A A+
Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στο patt.gov.gr. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies.